a a a a 邢星晨回头看她,虽然她的笑容,真的是很假。
a a a a 大多数女人说谎的时候,喜欢直视着男人的眼睛。
a a a a 可是那声老公,确实喊的他心里挺舒服的。
a a a a “你是挺重的。”
a a a a 邢星晨说道,声音低沉了几分,倒是没有为难徐嫣。
a a a a 徐嫣听着这句话就不是好话啊。
a a a a 她身体下瘫,双膝顶在驾驶座的后面。
a a a a 邢星晨拧眉,看着前面,不冷不淡地问道“故意的?”
a a a a 徐嫣装傻。
a a a a “你说什么故意的,亲爱的?”
a a a a 邢星晨看向后车镜中的徐嫣,“把你的膝盖放下去,不然,我突然刹车,你觉得会怎么样?”
a a a a 徐嫣觉得邢星晨会做出这种事情,毕竟他不爱她,自然就少了几分怜惜。
a a a a 她没有必要跟自己过不去,把膝盖放了下来,看向窗外,随意地问邢星晨道“这里到祠堂多远?”
a a a a “开车三分钟。”
a a a a 邢星晨说道。
a a a a “你们有病啊,从住的地方到门口走了十几分钟,出去开车三分钟,脑子外的类。”
a a a a 徐嫣嫌弃地说道。