a a a a “走吧,我带你出去吧,也差不多要去祠堂了。”
a a a a 邢星晨说道,站了起来。
a a a a 徐嫣也跟着站了起来,假装很恭敬地让他先出去。
a a a a 邢星晨出去,也变得脸上没有什么表情,喊道“爷爷奶奶,爸爸妈妈。”
a a a a “哥哥。”
a a a a 邢星晨妹妹柔柔地喊道。
a a a a 徐嫣听到他妹说话,就汗毛竖起来,“你妹……”邢星晨看向她,拧起眉头,“什么你妹?”
a a a a 徐嫣点了点邢星晨妹妹,“她说话真好听。”
a a a a “喊人。”
a a a a 邢星晨提醒道。
a a a a 徐嫣走到邢星晨的前面,笑嘻嘻地喊道“爷爷奶奶叔叔阿姨,小姐姐,你们好。”
a a a a “你为什么笑?”
a a a a 邢星晨奶奶依旧没有什么表情变化地问徐嫣。
a a a a “啊?”
a a a a 徐嫣愣了愣,跟人打招呼,为什么不笑?
a a a a 她真觉得,邢星晨这一家人有点变态啊。
a a a a 骨子里的恶作剧。