“你?”
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p刀疤停下脚步,回头斜睨吴老头一眼,讥嘲道
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p“你也不看看你,老眼昏花,腿脚不便,你那器官送人家,人家都不要!走!”
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p刀疤一挥手,四个人架着吴川,往病房外走。
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p任吴川如何挣扎,也毫无作用。
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p“我苦命的孙子啊!”
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p吴老头凄厉大喊,满脸绝望。
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p“等等。”
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p一道淡淡声音传来。
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p“嗯?”
&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p&; p刀疤回头,看向林凡,刚说等等的就是他。